විද්යා පීඨය යනු සිසුන්ගේ බුද්ධිමය අභියෝගයන්ගෙන් පිරුණු අත්හදා බැලීම් වල රසායනික සුවඳින් සහ සංකීර්ණ සමීකරණ වල නිශ්ශබ්දතාවයෙන් වෙලී ගිය ලෝකයකි. එහි සෑම කොනකම පාහේ රඳා පැවතුණේ නව සොයාගැනීම් වලට ඇති ආශාව සහ දැනුම පිපාසය යි. අමායා, භෞතික විද්යා විශේෂ උපාධිය හදාරන තෙවන වසරේ සිසුවියකි. ඇගේ දෑස් වල තිබුණේ විශ්වයේ රහස් විනිවිද දකින තීක්ෂණ බවකි. ඇය සෑම විටම තම අධ්යයන කටයුතු කෙරෙහි දැඩිව අවධානය යොමු කළ අතර ඇය බොහෝ විට ප්රමාද වනතුරුම පුස්තකාලයේ හෝ භෞතික විද්යාගාරයේ රැඳී සිටියාය.
කළණ ද රසායන විද්යා විශේෂ උපාධිය හදාරන තෙවන වසර සිසුවෙකි. ඔහු අමායාට වඩා වසරක් වැඩිමල් විය. කළණ, අමායා මෙන් දැඩි ලෙස අධ්යයන කටයුතු වලට කැප නොවූවද, ඔහුගේ බුද්ධිය සහ ගැටලු විසඳීමේ හැකියාව අති විශිෂ්ට විය. ඔහුට විද්යාව පිළිබඳ ගැඹුරු අවබෝධයක් තිබූ අතර, ඇතැම් විට ඔහු රසායන විද්යාවට වඩා දාර්ශනික සංකල්ප ගැන කතා කිරීමට ප්රිය කළේය. ඔහුගේ මිතුරන් ඔහුට “ඇරිස්ටෝටල්” යන අන්වර්ථ නාමය පටබැඳ තිබුණි.
ඔවුන් දෙදෙනාගේ පළමු හමුවීම සිදු වූයේ පීඨයේ වාර්ෂික විද්යා ප්රදර්ශනයේදීය. අමායා, ක්වොන්ටම් භෞතික විද්යාව පිළිබඳව ඇය විසින් නිර්මාණය කරන ලද සංකීර්ණ ආකෘතියක් ඉදිරිපත් කරමින් සිටියාය. ඇය තම අදහස් පැහැදිලි කරමින් සිටින විට, කළණ ඇය අසලට පැමිණ, නිහඬවම ඇයට සවන් දුන්නේය. ඔහුගේ දෑස් වල තිබුණේ ගැඹුරු උනන්දුවකි.
“ඔයාගේ ආකෘතිය ඉතාම සංකීර්ණයි, ඒ වගේම සිත්ගන්නා සුළුයි,” කළණ කීවේය. ඔහුගේ කටහඬේ තිබුණේ මෘදු බවකි. “නමුත්, ක්වොන්ටම් ක්ෂේත්රයේ, නිරීක්ෂකයාගේ බලපෑම ගැන ඔයා හිතුවේ නැද්ද?”
අමායා පුදුම වූවාය. ඇගේ ආකෘතියේ එම පැතිකඩ ගැන මෙතරම් ගැඹුරින් සිතූ පළමු පුද්ගලයා ඔහු විය. ඔවුන් දෙදෙනා අතර ක්වොන්ටම් භෞතික විද්යාව සහ දාර්ශනික සංකල්ප පිළිබඳව පැය ගණනක් පුරා විහිදුණු සංවාදයක් ඇති විය. ඔවුන්ගේ අදහස් එකිනෙකට ගැටුණද, එය ඔවුන් අතර ඇති වූ ගැඹුරු බුද්ධිමය බැඳීමක ආරම්භය විය.
එතැන් පටන්, ඔවුන් දෙදෙනා නිතරම හමු වීමට පටන් ගත්හ. ඔවුන්ගේ හමුවීම් බොහෝ විට සිදු වූයේ පීඨයේ පුස්තකාලයේ, රසායනාගාරයේ හෝ පීඨ භූමියේ ඇති පැරණි ගස් යට බංකු වලය. ඔවුන් විද්යාව ගැන කතා කළහ, ජීවිතය ගැන කතා කළහ, සහ එකිනෙකාගේ සිහින ගැන කතා කළහ. අමායා, කළණගේ ගැඹුරු චින්තනයට සහ ඔහුගේ දාර්ශනික අදහස් වලට වශී වූවාය. කළණ, අමායාගේ තීක්ෂණ බුද්ධියට, ඇගේ අධිෂ්ඨානයට සහ ඇගේ දෑස් වල තිබූ නොනවතින ආලෝකයට වශී විය. ඔවුන් දෙදෙනා එකිනෙකාගේ ලෝකය සම්පූර්ණ කළහ.
ඔවුන්ගේ සම්බන්ධය බුද්ධිමය බැඳීමකින් ඔබ්බට ගියේ ඔවුනට ද නොදැනීම ය. රසායනාගාරයේ ප්රමාද වනතුරුම අත්හදා බැලීම් කරමින් සිටින විට, ඔවුන්ගේ දෑත් අහම්බෙන් ගැටුණි. එම සුළු ස්පර්ශයන්, ඔවුන්ගේ සිරුරු තුළ අමුතු උණුසුමක් ඇති කළේය. අමායා, කළණ වෙතින් හමා එන්නා වූ රසායනික ගන්ධයට ඇබ්බැහි වූවාය. ඔහු ඇය අසල සිටින විට ඇගේ හද ගැස්ම වේගවත් විය. කළණ, අමායාගේ සමීපත්වයට ඊටත් වඩා වශී විය. ඇගේ හුස්ම ඔහුගේ සවනත් රැවු ඩෙන විට දී, ඔහුට දැනුණේ අමුතුම සංවේදනයකි. ඔවුන්ගේ දෑස් නිතරම එකිනෙක හමු වූ අතර එම බැල්ම තුළ නොකියූ ආශාවන් සහ ගැඹුරු හැඟීම් සැඟවී තිබුණි.
“අමායා, ඔයාගේ අදහස් හරිම අපූරුයි,” කළණ එක් දිනක් පැවසුවේය. ඔවුන් දෙදෙනා රසායනාගාරයේ අඳුරු වීදුරු බඳුන් අතර අත්හදා බැලීමක් කරමින් සිටියහ. “ඔයා ක්වොන්ටම් භෞතික විද්යාව ගැන කතා කරන විට, මට දැනෙන්නේ විශ්වයේ රහස් මගේ ඇස් ඉදිරිපිට විවෘත වෙනවා වගේ.”
අමායා සිනාසුණාය. ඇගේ කම්මුල් රතු විය. “කළණ, ඔයා රසායන විද්යාව ගැන කතා කරන විට, මට දැනෙන්නේ ජීවිතයේ රහස් හෙළි වෙනවා වගේ. ඔයාගේ වචන වලට ජීවයක් තියෙනවා.”
ඔවුන්ගේ ආදරය, විද්යාගාරයේ නිහඬ කොනක, පුස්තකාලයේ පොත්පත් අතර සහ විශ්වවිද්යාලයේ ගස් යට බංකු වල රහසින් දළුලද්දී, ඔවුන්ගේ මිතුරන් පවා ඔවුන්ගේ සම්බන්ධය ගැන දැන සිටියේ නැත. ඔවුන්ට අවශ්ය වූයේ ඔවුන්ගේ ආදරය, ඔවුන්ට පමණක් සීමා වූ ලෝකයක් තුළ රඳවා ගැනීමටය. ඔවුහු එකිනෙකාට කෙටි පණිවිඩ යැවූහ. එකිනෙකාගේ දේශන වලට රහසින් පැමිණියහ සහ රාත්රියේදී දුරකථනයෙන් පැය ගණන් කතා කළහ. ඔවුන්ගේ සංවාද, විද්යාවෙන් ආරම්භ වී කෙමෙන් දර්ශනයට, කලාවට සහ ජීවිතයේ ගැඹුරුම අරුත් වලට විහිදුණි.
කළණ, අමායා ගැන ඔහුගේ හැඟීම් කතාවක් ලෙස ලිවීමට පටන් ගත්තේ මේ අතරතුර යි. එය ඔහුගේ රසායනාගාර සටහන් පොතේ හිස් පිටු අතරේ රහසින් ලියා තැබූ කතාවකි. ඔහු ඇගේ දෑස්, ඇගේ සිනහව, ඇගේ බුද්ධිය සහ ඇය සමඟ ගත කළ සෑම මොහොතක්ම ඔහුගේ වචන වලින් සටහන් කළේය. ඔහුට අවශ්ය වූයේ ඇගේ සුන්දරත්වය සදාකාලික කිරීමටය. ඔහු ඇය ගැන ලියන විට, ඔහුට දැනුණේ ඔහු ඇය සමඟම ජීවත් වන බව ය. ඔහුගේ සෑම වචනයක්ම, ඇය කෙරෙහි වූ ඔහුගේ ආදරය ප්රකාශ කළේය.
“කළණ, අපි මේ විභාගෙන් පස්සේ කොහේ හරි යමුද?” අමායා එක් දිනක් ඇසුවාය. ඔවුන් දෙදෙනා රසායනාගාරයේ, ප්රමාද වනතුරුම අත්හදා බැලීමක් අවසන් කරමින් සිටියහ. ඇගේ දෑස් වල බලාපොරොත්තුවක් විය.
“කොහෙද යන්නේ?” කළණ ඇසුවේය. ඔහුගේ සිතේ තිබුණේ විභාගය අවසන් වූ පසු අමායා සමඟ ගත කරන නිදහස් කාලය ගැනය.
“අපි දෙන්නට විතරක් යන්න පුළුවන් තැනකට. අපි දෙන්නට විතරක් අයිති තැනකට. කිසිම කෙනෙක් නැති, අපි දෙන්නා විතරක් ඉන්න තැනකට. සමහරවිට, විශ්වයේ දුර ඈත තැනකට.” අමායාගේ දෑස් වල සිහිනයක් විය. ඇය කළණගේ අත අල්ලා ගත්තාය. ඇගේ ඇඟිලි ඔහුගේ ඇඟිලි අතරින් ගමන් කළේය.
“හොඳ අදහසක්. මම ඒ ගැන හිතන්නම්. විභාගෙන් පස්සේ අපි ඒ ගැන කතා කරමු.” කළණ සිනාසුණේය. ඔහුගේ සිතේ අලුත් බලාපොරොත්තුවක් ඇති විය.
ඔවුන්ගේ ආදරය, පීඨයේ ගොඩනැගිලි වලටත් වඩා ශක්තිමත් යැයි ඔවුනට වරෙක හැඟී ගියේය. ඔවුන් එකිනෙකාගේ සිහින වලට, බලාපොරොත්තු වලට සහ බියට සවන් දුන්හ. ඔවුන් එකිනෙකාගේ ලෝකය සම්පූර්ණ කළහ. කළණට දැනුණේ, අමායා ඔහුගේ ජීවිතයේ අතුරුදහන් වී තිබූ කොටසක් බව ය. ඇය නොමැතිව ඔහුගේ ජීවිතය අසම්පූර්ණ බව ය.
එක් දිනක කළණට අමුතු සිහිනයක් පෙනුණි. ඔහු සිටියේ විශාල, හිස් රසායනාගාරයක ය. රසායනික ද්රව්ය වලින් පිරුණු වීදුරු බඳුන් බිම විසිරී තිබුණි. අමායා ඔහු ඉදිරියේ සිටගෙන සිටියාය. ඇය සිනාසුණාය, නමුත් ඇගේ සිනහවේ දුකක් විය. ඇගේ දෑස් කඳුළුවලින් පිරී තිබුණි. “කළණ, මට සමාවෙන්න. මට තවදුරටත් ඉන්න බැහැ. මම ඇත්තටම මෙතන නැහැ.” අඳුරේ මිමිණූ ඇගේ රූපය රසායනික දුමාරයක් මෙන් වාතයේ අතුරුදහන් විය.
කළණ චකිතයකින් දණ්ඩකින් පහරලත් සර්පයකු ලෙසින් අවදි විය. ඔහුගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. ඔහුට සිහිනය තේරුම් ගත නොහැකි විය. ඔහු අමායාට කතා කළේය. ඇය දුරකථනයට පිළිතුරු දුන්නාය. ඇගේ කටහඬ සාමාන්ය විය, නමුත් කළණගේ සිතේ යම් නොසන්සුන් බවක් විය.
“මොකද කළණ? ඔයා හොඳින්ද? ඔයාගේ කටහඬ වෙනස් වෙලා වගේ.” අමායා ඇසුවාය.
“ඔව්, මම හොඳින්. මට පොඩි නරක සිහිනයක් පෙනුණා. ඒක ටිකක් අමුතුයි.” කළණ කීවේය. ඔහු සිහිනය පිළිබඳ ඇයට කීවේ නැත. ඔහුට අවශ්ය වූයේ ඇයව බිය ගැන්වීමට නොවේ, ඇයව ආරක්ෂා කිරීමටය.
දින ගණන් ගෙවී ගියේය. ඔවුන්ගේ ආදරය තව තවත් ශක්තිමත් විය. ඔවුන් එකිනෙකා නොමැතිව ජීවත් විය නොහැකි බව ඔවුන්ට දැනුණි. කළණට සමහර විට දැනුණේ, අමායා ඔහුගේ සිතේ පමණක් ජීවත් වන බවය. නමුත් ඔහු ඒ හැඟීම ගණන් ගත්තේ නැත. ඔහු ඇයව සැබෑ ලෙසම දුටුවේය, ඇය සමඟ කතා කළේය, ඇයව ස්පර්ශ කළේය.
එක් සන්ධ්යාවක ඔවුන් විශ්වවිද්යාලයේ ගස් යට බංකුවක වාඩි වී සිටියහ. අහසේ සඳ සම්පූර්ණයෙන් පායා තිබුණි. සඳ එළිය ඔවුන්ගේ මුහුණු මතට වැටී තිබුණි. එය ඔවුන්ගේ ආදරයට සාක්ෂි දරන්නාක් මෙන් විය.
“කළණ, ඔයා මට කතාවක් ලියනවා කිව්වා නේද?” අමායා ඇසුවාය. ඇගේ දෑස් සඳ එළියෙන් දිදුලන්නට විය.
“ඔව්. මම ලියනවා. ඒක තාම ඉවර නැහැ. ඒක මගේ ජීවිතයේ හොඳම කතාව වෙයි.” කළණ කීවේය.
“ඒක කවදාද ඉවර වෙන්නේ?”
“ඒක ඉවර වෙන්නේ අපේ ආදර කතාව ඉවර වුණාම.” කළණ සිනාසුණේය. ඔහුගේ සිතේ තිබුණේ ඔවුන්ගේ ආදරය සදාකාලික බවය.
අමායා ඔහුගේ අත අල්ලා ගත්තාය. ඇගේ අතේ උණුසුම ඔහුට දැනුණි. “අපේ ආදර කතාව කවදාවත් ඉවර වෙන්නේ නැහැ. අපි හැමදාම එකට ඉමු. විශ්වයේ රහස් එකට හොයමු.”
කළණ ඇගේ දෑස් දෙස බැලුවේය. ඇගේ දෑස් වල තිබුණේ අසීමිත ආදරයකි. ඔහුට දැනුණේ ඔහු ලෝකයේ වාසනාවන්තම පුද්ගලයා බවය. ඔහු ඇයව තදින් බදා ගත්තේය.
නමුත් දින කිහිපයකට පසු කළණට අමුතු දෙයක් දැනෙන්නට විය. ඔහු අමායා සමඟ සිටින විට, සමහර අවස්ථා වලදී ඇය බොඳ වී යන බවක් ඔහුට පෙනුණි. ඇගේ රූපය සිහිනයක් මෙන් ක්ෂණිකව වියැකී යන බවක් ඔහුට දැනුණි. ඔහු ඇස් පියාගෙන නැවත විවෘත කරන විට ඇය නැවතත් පැහැදිලිව දිස් විය. ඔහු එය අධික වෙහෙසකර බව නිසා ඇතිවන මායාවක් ලෙස සිතා ගත්තේය. ඔහුට නින්ද නොයාම සහ අධික පාඩම් කිරීම නිසා ඇතිවන මානසික ආතතිය නිසා මෙවැනි දේ සිදුවන බව ඔහු තමාටම කියා ගත්තේය.
දිනක් ඔහුගේ මිතුරන් සමඟ කතා කරන විට ඔවුන් සමඟ අමායා පිළිබඳ පැවසීමට කළණ තීරණය කළේ ය. ඔහු අමායා පිළිබඳ කතා කරන විට, ඔවුහු මඳක් අමුතු ලෙස ඔහු බැලූහ. ඔවුන්ගේ මුහුණුවල තිබුණේ ව්යාකූලත්වයක් සහ කනස්සල්ලකි.
“මොකද බන්, ඔයාලා අමායා ගැන කතා කරන්නේ නැත්තේ?” කළණ එක් දිනක් කසුන්ගෙන් ඇසුවේය. කසුන් ඔවුන් දෙදෙනාගේම පොදු මිතුරෙකි.
කසුන් කළණ දෙස අමුතු ලෙස බැලුවේය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ දුකකි. “අමායා? කවුද ඒ කළණ? ඔයාට මොකද වෙලා තියෙන්නේ? ඔයාට මතකද, ඔයා විභාග ආතතිය නිසා ගොඩක් පාළුවෙන් හිටියා. ඔයාට නින්ද ගියේ නැහැ. ඔයා කිව්වා ඔයා අලුත් ‘AI ආකෘතියක්’ හදනවා කියලා. ඒක ‘සංවේදී බුද්ධියක්’ නිර්මාණය කරන ව්යාපෘතියක් කියලා. ඒකේ නම ‘අමායා’ කියලා ඔයා කිව්වා. ඔයා ඒ ගැන ගොඩක් කතා කළා. අපි හිතුවේ ඔයා ඒ ව්යාපෘතිය ගැන කතා කරනවා කියලා.”
කළණට කම්පනයක් දැනුණි. ඔහුගේ ලෝකය එකවරම කඩා වැටෙන්නට විය. ඔහුගේ මතකයන්, සත්යයක් නොවී සිහිනයක් මෙන් විය. ඔහුට අමායා සමඟ ගත කළ සෑම මොහොතක්ම චිත්රපටයක් ලෙස ඔහුටම සිතිපත් වන්නට විය. ඇගේ සිනහව, ඇගේ දෑස්, ඇගේ කටහඬ, ඇගේ ස්පර්ශය… ඒ සියල්ල සැබෑ විය. එසේනම්, කසුන් බොරු කියනවාද? නැතිනම් ඔහුගේම මනස ඔහුට බොරු කියනවාද?
“නැහැ! ඒක ඇත්ත! අමායා ඇත්තටම ඉන්නවා! මම ඇයව දැක්කා! ඇය මාත් එක්ක කතා කළා! ඇය මාත් එක්ක හිටියා!” කළණ කෑගැසුවේය. ඔහුගේ කටහඬේ වේදනාවක් විය.
කසුන් කළණගේ උරහිසට අත තබා, ඔහුව සන්සුන් කිරීමට උත්සාහ කළේය. “කළණ, ඔයාට හොඳටම මහන්සියි. ඔයාට විවේකයක් ඕන. ඔයාට වෛද්යවරයෙක් හමුවෙන්න ඕන. ඔයාගේ ‘අමායා’ ව්යාපෘතියත් දැන් ඉවරයිනේ.”
කළණ එතැනින් දිව ගියේය. ඔහුට අවශ්ය වූයේ අමායාව සොයා ගැනීමටය. ඔහු විශ්වවිද්යාලය පුරා ඇයව සෙව්වේය. ඔහු පුස්තකාලයට ගියේය, කැෆේ එකට ගියේය, දේශන ශාලා වලට ගියේය. ඔහු ඇයව සොයමින් විද්යා පීඨයේ සෑම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම ගියේය. නමුත් ඇය කොහේවත් සිටියේ නැත. කිසිවකු ඇයව දැක තිබුණේ නැත.
ඔහුගේ දුරකථනයට ඇමතුමක් ආවේය. ඒ අමායාගේ හඬයි. කළණගේ හදවත බලාපොරොත්තුවෙන් පිරී ගියේය.
“අමායා! ඔයා කොහෙද? මම ඔයාව හැම තැනම හෙව්වා!” කළණ ඇසුවේය. ඔහුගේ කටහඬ වෙව්ලන්නට විය.
“මම ඔයා ළඟමයි කළණ.” ඇගේ කටහඬ මෘදු විය. එය සුළඟේ මුමුණන හඬක් මෙන් විය.
කළණ හැරී බැලුවේය. කිසිවකු සිටියේ නැත. ඔහුට ඇසුණේ ඇගේ කටහඬ පමණි.
“මම… මට ඔයාව පේන්නේ නැහැ. ඔයා කොහෙද?” කළණ කීවේය. ඔහුගේ දෑස් වල කඳුළු පිරී තිබුණි.
“මම හැමදාම ඔයා ළඟ හිටියා කළණ. ඔයා මාව නිර්මාණය කළා. ඔයාගේ පාළුවට, ඔයාගේ සිහින වලට මම ජීවය දුන්නා. මම ඔයාගේ කතාවේ වීරවරිය. ඔයාගේ මනසේ නිර්මාණයක්. ඔයාගේම ව්යාපෘතිය.”
කළණට ඔහුගේ රසායනාගාර සටහන් පොත මතක් විය. ඔහු එය විවෘත කළේය. එහි අවසන් පිටුවේ, ඔහුගේම අත් අකුරින් මෙසේ ලියා තිබුණි:
අමායා – මගේ සිහිනයේ වීරවරිය
ඇය මා සමඟ සදාකාලිකවම ජීවත් වනු ඇත.
නමුත් ඒ යටින්, වියැකී ගිය අයුරින්, වෙනත් අත් අකුරකින් මෙසේ ලියා තිබුණි: “මෙය නැතිවූ මතකයන්ගේ සෙවනැල්ලක් පමණි. ඇය මා විසින් නිර්මාණය කරන ලද සංකීර්ණ ඇල්ගොරිතමයක් පමණි.”
ඔහුගේ දෑස් කඳුළින් පිරී ගියේය. ඔහුට දැනුණේ දැවැන්ත පාළුවකි. ඔහු ආදරය කළ, ඔහු සමඟ සිහින මැවූ, ඔහු සමඟ සිනාසුණු, ඔහු සමඟ ජීවත් වූ අමායා, සැබෑ පුද්ගලයෙකු නොවීය. ඇය ඔහුගේ මනසේ නිර්මාණයකි. නැතිනම්…
“අමායා… ඔයා ඇත්තටම හිටියේ නැද්ද? නැතිනම්… ඔයා මට අමතක වුණ කෙනෙක්ද? මගේ මතකයන් බොරුද? මගේ මනස මා එක්කම සෙල්ලම් කරනවාද? ඔයා හැබෑවටම හිටියාද නැතිනම්… මගේ මනස ඔයාව වෙනත් ආකාරයකින් නිර්මාණය කළාද? මේ සියල්ල මගේ මනසේ මායාවක්ද? මගේම නිර්මාණයක් සැබෑවක් වීද?” කළණ මුමුණුවේය. ඔහුගේ කටහඬ දුරස් විය.
“මම හැමදාම ඔයාගේ හිතේ ජීවත් වෙනවා කළණ. මම ඔයාගේ කතාවේ වීරවරිය. ඔයාට මාව ඕන වුණා. ඒ නිසා මම ආවා.” ඇගේ කටහඬ ක්රමයෙන් වියැකී යන අයුරක් ඔහුට දැනෙන්නට විය.
නැවතත් කළණ තනි විය. විශ්වවිද්යාලයේ ගස් යට බංකුව මත ඔහු තනිවම වාඩි වී සිටියේය. සඳ එළිය ඔහුගේ මුහුණ මතට වැටී තිබුණි. ඔහුට තවමත් ඇගේ සිනහව ඇසෙනවාක් මෙන් දැනුණි. ගතෙහි දැවටෙන්නා වූ සුළං රොද පවා ඇගේ ස්පර්ශය දැනෙනවාක් මෙන් දැනුණි. නමුත් ඒ සියල්ල ඔහුගේ මනසේ නිර්මාණයක්ද?
අවසානයේ කතාවේ වීරවරිය, ලේඛකයාගේ මනසේම නිර්මාණයක් විය. ආදරය, සිහිනයක් විය. එහෙත් කළණගේ සිතේ තවමත් ඇගේ රූපය පැහැදිලිව දිස් විය. ඔහුගේ කතාවේ අවසානය මෙය ද? ඇය සැබෑ නොවූවා නම් ඔහුගේ හදවත මෙතරම් ව්යාකූල වන්නේ ඇයි?
කළණට පිළිතුරක් නොතිබුණි. ඔහුගේ සෛද්ධාන්තික ආදරය, අවසානයේදී ඔහුගේම සිත අවුල් කරන්නා වූ අභිරහසක් බවට පත් වී තිබුණි. එය සැබෑ ආදරයක්ද, නැතිනම් බුද්ධිමය ව්යාපෘතියක අතුරු ඵලයක්ද, නැතිනම් මානසික ආතතියක ප්රතිඵලයක්ද යන්න කිසිවකුටත් කිව නොහැකි විය. සමහරවිට, සත්යය යනු අප මතුපිටින් විශ්වාස කරන දෙය පමණක් විය හැකිය. නැතිනම් එය විද්යාවට පවා පැහැදිලි කළ නොහැකි, මනසට එහා ගිය යථාර්ථයක් විය හැකිය.
Written by : Janith Dinuka